📞 210 3233401, 210 3233402

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΑΣΘΕΝΩΝ

    Home / ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΑΣΘΕΝΩΝ

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΑΣΘΕΝΩΝ

Ο ΠΟΝΟΣ ΜΟΥ Ή Η ΑΣΘΕΝΕΙΑ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΣΩΤΗΡΙΑ ΜΟΥ

Αναρωτιόμαστε πολλές φορές για την αιτία της σοβαρής ασθένειας,που μας πλήττει ή για τις δυσκολίες που εμφανίζονται , για το πένθος που βιώνουμε εξαιτίας των απωλειών στη ζωή μας. Μέσα στη θλίψη μας και συχνά την απόγνωση μας ,συχνά κατηγορούμε  “τον άδικο Θεό”, την άπονη ζωή, “τους σημαντικούς άλλους” και σπάνια κοιτάμε τον εαυτό μας, τη δική μας ευθύνη, αυτά που φαίνονταν, αλλά εμείς δεν θέλαμε να δούμε, τη φθαρτή μας φύση, το κλείσιμο στον μικρόκοσμο μας και στο καβούκι μας, τον φόβο μας να αποδράσουμε από τις οικείες μας δύστυχες και τοξικές σχέσεις.

 

Και ξαφνικά ο πόνος ή μια δύσκολη ασθένειας σου χτυπάει την πόρτα. Ανοίγεις , βλέπεις μπροστά σου ένα δυσάρεστο δέμα για σένα και αρχικά το ΑΡΝΕΙΣΑΙ. Μετά ΘΥΜΩΝΕΙΣ. Στη συνέχεια συνθλίβεσαι. Κι εδώ είναι που πρέπει να αναλάβει δράση η ψυχολογική και θεολογική σου παιδεία.

 

Μπαίνεις στο στάδιο της ΑΠΟΔΟΧΗΣ. Σηκώνεσαι όρθιος και λες: “πρέπει να βρω λύση”. Αρχίζεις και ψάχνεις και τότε ανακαλύπτεις τόσο πολύτιμα πράγματα. Ξέρεις, αυτά τα ωραία πράγματα που δεν είναι πράγματα!!!! Ανακαλύπτεις ανθρώπους που σε αγαπάνε και σου προσφέρουν το χέρι τους. Η αγάπη τους σε ενδυναμώνει και σου προσφέρει ένα προστατευτικό καβούκι. Ανακαλύπτεις κι άλλους ,που νόμιζες ότι σ ‘ αγαπάνε (ίσως γιατί αυτό ήθελες), να την κάνουν με ελαφρά πηδηματάκια. Κι έτσι ξεκαθαρίζει η ήρα από το σιτάρι. Αυτό που γυάλιζε λοιπόν δεν ήταν χρυσός! Μα κι αυτό  το στρείδι μέσα του έκρυβε ένα υπέροχο μαργαριτάρι. Κρατάς για λίγο στο χέρι σου το ψεύτικο χρυσό και θυμάσαι ,πως αυτό σ΄ έκανε κάποτε να νιώθεις βασιλιάς ή βασίλισσα. Το ευγνωμονείς γι’ αυτό. Τώρα όμως σκούριασε και έγινε επικίνδυνο. Πετάς το ψεύτικο και το κίβδηλο και κρατάς το μαργαριτάρι.

 

Έχεις αρχίσει ήδη να μπαίνεις στη φάση της ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΗΣ , να εκτιμάς μικρά καθημερινά πράγματα, στα οποία δεν έδινες σημασία ως τώρα, να χαίρεσαι με την εύρεση λύσεων, να κερδίζεις σε καθημερινές μάχες και  να νιώθεις πως κοντεύεις να βγεις από τη ζοφερή λακκούβα. Σκάβοντας τη ψυχή σου και ανακαλύπτοντας τους άλλους, βάζοντας τα όριά σου και σεβόμενος τα δικά τους, προσευχόμενος στο Θεό με πίστη και μετάνοια για τα λάθη σου, βγαίνεις επιτέλους στην επιφάνεια. Βλέπεις το φως, την καλή πλευρά της ζωής. Πετάς την μιζέρια, τη γκρίνια, την κακομοιριά, την αχαριστία και κάθε τοξικό συναίσθημα και επιτέλους στέκεσαι μπροστά στα ΟΜΟΡΦΑ που έχεις και ως τώρα περιφρονούσες. Η ψυχή σου άρχισε πια να ηρεμεί.    Κι όταν η ψυχή βρίσκει τις ισορροπίες της , τότε συνέρχεται και το ΣΩΜΑ! Μπορεί να μήν είναι ποτέ ξανά όπως ήταν, αλλά είναι δικό σου και το αγαπάς.

 

Πόσο μας ωφελεί αυτό το ταξίδι του πόνου και πόσο από εχθρό μας μπορούμε να το κάνουμε μέσο εξέλιξης και όχημα που μας οδηγεί πιο κοντά στην αυτογνωσία μας, στο συνάνθρωπο, τη φύση και το Θεό!

 

Και να θυμόμαστε πως πολύ όμορφα λουλούδια ανθίζουν μέσα από την καμένη γη!

Μαρία Παδιώτη